Laatste loodjes

Met nog maar 3(!) weken te gaan tot de verhuizing, loopt mijn hoofd soms een beetje over van alle dingen die er nog moeten gebeuren. Schrijven schiet er dan vaak als eerste bij in, en dat is spijtig - althans voor mij, niet voor jullie. Het is een goede uitlaatklep: op deze manier kan de poep uit mijn hoofd en zien jullie maar wat jullie ermee doen.

De voorlaatste keer dat we in ons nieuwe huis waren, werd er nog volop gestuct en was men bezig met het installeren van de airco’s. Tot het grote verdriet van een zekere Oostenrijkse schilder gaan wij namelijk van het gas af. Vloerverwarming leek even een aanlokkelijke optie, maar omdat het huis zo oud is, heeft het een ontzettend oneven vloer. Om daar vloerverwarming in te krijgen zou er zoveel egaline in moeten dat we daarna permanent ons kontje zouden moeten verkopen achter het station om dat te kunnen betalen. Gelukkig was het goed te doen om een huis volledig te verwarmen met airco’s, aldus Rob, en zo geschiedde. Rib uit ons lijf, maar dan heb je ook wat.

Met zo’n mooi bad in huis wil je daar natuurlijk ook wel gebruik van maken, dus moest er ook iets met boilers gedaan worden. De badkamer is gigantisch, maar toch was het even puzzelen waar de boilers zouden moeten komen. Wederom kwam Rob hier met de redding: het plafond in de wc was onnodig hoog, dus daar was plek zat. Dus die hangen er nu. Fingers crossed dat die niet een keer naar beneden donderen tijdens het breien van een bruine trui.

Het werd nog even spannend of het stucwerk op tijd droog zou zijn voor de schilders met alle kou en sneeuw, maar dat is gelukkig allemaal goedgekomen door een of ander apparaat dat een bouwdroger heet. Geen idee hoe dit werkt, maar elke keer als het er over gaat dat het ding van alles zuigt en trekt, moet ik me inhouden om iets te zeggen over Geerts moeder. God geeft zijn zwaarste gevechten aan zijn sterkste soldaten. Het stucwerk is in ieder geval droog en deze week komen de schilders, dus mijn dag kan niet meer stuc.

Het uitzoeken van een kleur leek aanvankelijk heel moeilijk, en het COC dreigde ons homo-diploma af te nemen want dit kan natuurlijk niet als twee homo’s. Gelukkig konden we dit voorkomen door onze kleurkeuze, namelijk een of andere kleur roze waarvan ik de naam en kleurcode niet eens meer heb onthouden. Helaas heb ik niet het geheugen-autisme, maar de substance abuse autism - maar daar komt nog een andere post over.

Gewapend met een kleurenwaaier gingen we met de door onze uitgezochte kleuren langs het ROCKHUIS, om te kijken welke kleuren we waar wilden, en of ze überhaupt mooi waren op de muren daar. Gelukkig delen Geert en ik één breincel, dus net zoals bij alle andere beslissingen, waren we het al snel eens over de kleuren. Tsja, wat kan ik zeggen - natuurlijk heeft Geert smaak, hij valt immers op mij.

Zoals te zien op de foto’s heb ik hier ook een prachtige paarse reet. Ik had namelijk net een behandeling tegen zenuwpijn gehad, waarbij er botox in mijn kontje werd gestopt. Normaliter gebruiken ze corticosteroïden, maar na die maanden geslikt te hebben ben ik er eindelijk vanaf en ik zat er niet op de wachten om die dan weer een aantal maanden in mijn spier te hebben. Ik merk namelijk dat ik veel meer rust heb nu (een belangrijke bijwerking van prednison is mentale onrust), en dat wil ik zo houden. Geert lijdt al genoeg onder mij.

Letterlijk, want in het nieuwe huis zit zijn werkkamer onder de zolder, waar ik mijn femboy cave van ga maken. De zolder is ondertussen helemaal geïsoleerd en er zit nu ook een groter dakraam in, ondanks het feit dat ik er alleen maar dingen ga doen die het daglicht niet kunnen verdragen.

Maar dan moet ik er wel zien te komen, en dat leek nog even problematisch te worden. De trap had namelijk vertraging omdat de printer stuk was - ik verzin het ook niet. Beide trappen worden namelijk vervangen, en zeker naar zolder was dat wel handig want met mijn kapotte knietjes elke keer een vlizotrap op was geen feest. Nu zijn er echter helemaal geen trappen in huis, dus moet men zich maar omhoog manifesteren of een ladder gebruiken. Redelijk onhandig als je je bedenkt dat de schilders deze week dus beginnen, maar het is niet anders.

Doordat er wat gesteggel was in de agenda’s van de schilders en de vloermensen, en dit allemaal op elkaar afgestemd moest worden, was het even spannend of het allemaal ging passen. Daardoor verloren we wat kleine dingetjes uit het oog, zoals een vensterbank. Wel handig om te hebben, want waar moet onze vette kat anders op zitten? Gelukkig is aannemer Rob dus ook bezig met zijn eigen huis, en raadde hij ons de vensterbankenman aan die hij zelf ook had. Bijzonder genoeg had deze man ook tijd, dus vrijdag komt hij gewoon op maat te vensterbanken maken en plaatsen. Daarvoor moest hij in de tuin zijn, dus dan is mijn getegel toch niet voor niets geweest.

Met de vloer die volgende week geëgaliseerd en vervolgens gelegd wordt, komt alles nu snel dichterbij. Op 12 februari is alles klaar, en de 13e zullen we zelf wat eerste dingen (inclusief vette kat) overbrengen om vervolgens 14 februari met een paar goede vrienden de rest te doen. Of ja, ik laat hen vooral het zware werk doen. Niet vanwege mijn onvermogen om te tillen door de pijn, maar omdat ik een buitenlander ben en die werken nou eenmaal niet.